[No. 7] Secondary Director Liability

1. Until quite recently it wasn't very clear what the threshold was for director liability in tort (section 6:162 of the Dutch Civil Code) in case a third party, typically a creditor of the corporation, held the company's director personally liable for non-payment by the corporation. On December 8, 2006, the Dutch Supreme Court finally made clear that - in short - the director must have made a sufficiently serious mistake to be personally liable in tort towards the corporation's creditor. An example of such a serious mistake is when the director, at the moment he enters into an agreement on behalf of the corporation with a third party, knows or should have known that the corporation will not be able to pay its debt and will not have the assets from which the debt can be recovered (unless the director is able to show that, after all, this does not qualify as a serious mistake).

2. The money quote (in Dutch) is the following.

Het gaat in een geval als het onderhavige om benadeling van een schuldeiser van een vennootschap door het onbetaald en onverhaalbaar blijven van diens vordering. Ter zake van deze benadeling zal naast de aansprakelijkheid van de vennootschap mogelijk ook, afhankelijk van de omstandigheden van het concrete geval, grond zijn voor aansprakelijkheid van degene die als bestuurder (i) namens de vennootschap heeft gehandeld dan wel (ii) heeft bewerkstelligd of toegelaten dat de vennootschap haar wettelijke of contractuele verplichtingen niet nakomt. In beide gevallen mag in het algemeen alleen dan worden aangenomen dat de bestuurder jegens de schuldeiser van de vennootschap onrechtmatig heeft gehandeld waar hem, mede gelet op zijn verplichting tot een behoorlijke taakuitoefening als bedoeld in art. 2:9 BW, een voldoende ernstig verwijt kan worden gemaakt (vgl. HR 18 februari 2000, nr. C98/208, NJ 2000, 295). Voor de onder (i) bedoelde gevallen is in de rechtspraak de maatstaf aanvaard dat persoonlijke aansprakelijkheid van de bestuurder van de vennootschap kan worden aangenomen wanneer deze bij het namens de vennootschap aangaan van verbintenissen wist of redelijkerwijze behoorde te begrijpen dat de vennootschap niet haar verplichtingen zou kunnen voldoen en geen verhaal zou bieden, behoudens door de bestuurder aan te voeren omstandigheden op grond waarvan de conclusie gerechtvaardigd is dat hem ter zake van de benadeling geen persoonlijk verwijt gemaakt kan worden. In de onder (ii) bedoelde gevallen kan de betrokken bestuurder voor schade van de schuldeiser aansprakelijk worden gehouden indien zijn handelen of nalaten als bestuurder ten opzichte van de schuldeiser in de gegeven omstandigheden zodanig onzorgvuldig is dat hem daarvan persoonlijk een ernstig verwijt kan worden gemaakt. Van een dergelijk ernstig verwijt zal in ieder geval sprake kunnen zijn als komt vast te staan dat de bestuurder wist of redelijkerwijze had behoren te begrijpen dat de door hem bewerkstelligde of toegelaten handelwijze van de vennootschap tot gevolg zou hebben dat deze haar verplichting niet zou nakomen en ook geen verhaal zou bieden voor de als gevolg daarvan optredende schade. Er kunnen zich echter ook andere omstandigheden voordoen op grond waarvan een ernstig persoonlijk verwijt kan worden aangenomen.

3. Normally, only the legal entity like a corporation is responsible and possibly liable for the consequences of its actions, although a corporation is incapable of acting itself - it is after all a legal fiction - and its actions can always be traced back to those of human beings, typically its directors; in the legal realm, those human acts are attributed to the corporation. As the corporation is the party that is normally the only party that can be liable towards its creditor(s), the type of director liability addressed above - in which the director is personally liable in addition to the corporation - is seen as a form of secondary liability. This 'secondary liability' approach makes sense, as otherwise liability of the corporation would result in liability of its director and the distinct corporate personality of the corporation - with its own rights and duties - would be without real meaning. The logical outcome is a higher threshold for director liability in tort vis-a-vis - for example - a creditor of the corporation. The way I see it, this type of 'serious mistake' - and thus director liability in tort - more or less requires that the director knew of should have known that his conduct would actually result in damage to that third party, not that this result was possible. Typically, the corporate veil will only be lifted to the detriment of the director in that type of situation. I touched upon this in my dissertation Judicial Review of Director Conduct - Under Dutch and Delaware Corporate Law, Deventer: Kluwer 2007, 617.

4. It bears noting that the Supreme Court has also made clear:

• that a director must have made a serious mistake - in view of all the circumstances of the case at hand - in order to be personally liable towards the corporation based on section 2:9 DCC (see, e.g., here);
• that a director must have made a serious mistake - in view of all the circumstances of the case at hand - in order to be personally liable towards an individual shareholder in tort, also in view of section 2:9 DCC (see here); and
• that if the liability claim of the corporation against its - former - director is based in tort instead of section 2:9 DCC, depending on all the circumstances of the case at hand - and in view of the rationale of the liability threshold embodied in section 2:9 DCC - it could well be that the director must have made a serious mistake in order to be personally liable in tort as well (see here).

5. The developments in director liability case law from the Supreme Court thus have a converging character, as the focus is basically on whether or not the director - again: in view of all the circumstances of the case at hand - made a (sufficiently) serious mistake. Although this approach certainly has its merits, I believe that especially the 'serious mistake' approach in section 2:9 DCC - which is also relevant for the case law referred to under the second and third bullet - needs some nuancing. I will share my thoughts about what that nuancing should look like in a follow-up post, and limit myself today to mentioning that Simone N. de Valk obtained her PhD on January 29, 2009 on a dissertation called Liability of Managers of Legal Entities - Under Private, Criminal and Public Law (Aansprakelijkheid van leidinggevenden - Naar privaatrechtelijke, strafrechtelijke en bestuursrechtelijke maatstaven), Deventer: Kluwer 2009 (ISBN 978 90 13 06189 5). The dissertation will be published as number 63 in the series of the Institute for Corporate Law, issued by the University of Groningen and the Erasmus University Rotterdam. In this valuable and very thoroughly written book (650 pages!), De Valk addresses many of the aspects related to secondary director liability, among many other things. I refer in particular to chapters II and III. It's a must read for anybody interested in the subject of director liability. I plan to say a bit more about her book in my follow-up post about the 'serious mistake' Supreme Court case law.