[No. 130] Piercing the Corporate Veil

1. Last Friday, the supreme court added a new chapter to the doctrine of piercing the corporate veil. For the prior chapter, see here.

2. In the ComSystems/Van den End q.q. case, the supreme court pretty much "saved" the court of appeals' ruling (holding liable the shareholder/director (Holding) of both a healthy sub (Comsys) and a sub gone bankrupt (Services) vis-a-vis the latter company's creditors), whereas Advocate-General Vino Timmerman had concluded that the ruling should be reversed and remanded because the court of appeals' reasoning was too muddy on key points. A seldom difference of opinion between the court and this A-G in corporate cases.

3. The core of the matter is the corporate structure, in which as of 1999:

• Comsys and Services more or less acted as one enterprise,
• all costs were mostly allocated to Services (whose assets were pledged to certain banks),
• Services booked losses as of 1999 and was only able to fully pay its creditors through funding by Comsys and Holding,
• Holding never warned potential creditors of Services for the risks inherent to this structure,
• Services fully paid its creditors until late 2001, and
• Holding (with Comsys) decided in 2001 not to terminate Services' activities (despite the serious losses), but to proceed on a 'going concern' basis. 

The court of appeals ruled that Holding was under a special duty of care towards Services' creditors, in view of their risks inherent to the above structure in connection with Holding's choice in 2001 to proceed with Services on a 'going concern' basis while knowing that Services' creditors would suffer damage if the funding by Holding and Comsys funding was terminated. Under these circumstances, Holding had to show appropriate care to the interests of - existing and future - creditors of Services. However, Holding - that did not continue to fully fund Services after 2001 - took no measure whatsoever until May 2003, when she requested for Services' bankruptcy. This combination of circumstances justified a finding of liability of Holding. The court of appeals apparently also ruled that the liability amounted to the full amount of debt not covered in Services' bankruptcy.

4. The supreme court simply ruled that this analysis found support in the record and did not violate any rule of law, without any reference to prior case law. The supreme court implicitly added some new contours to the serious mistake standard in tort liability proceedings in s. 5.3.2-5.3.3 (for that standard, see, e.g., here, here, and here), explaining that the above qualifies as a sufficiently serious mistake of Holding as director of Services. I'm not so sure this is a sound way to shape this standard further; more on that in the near future. For some other elements of the analysis, I quote the decision:

5.3.4 Anders dan in de onderdelen 3.1 en 3.4 wordt betoogd, heeft het hof niet blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting, noch zijn beslissing onvoldoende gemotiveerd, door voorbij te gaan aan de stelling van Holding dat zij ook na ultimo 2001 nog verliezen van Services heeft gefinancierd. Het aldus op incidentele basis financieren van de verliezen van Services heeft slechts tot gevolg dat in zoverre geen aansprakelijkheid van Holding kan worden aangenomen jegens de crediteuren wier vordering dientengevolge werd voldaan, maar kan niet afdoen aan haar aansprakelijkheid jegens de overige crediteuren.

5.3.5 Onderdeel 3.3 mist feitelijke grondslag. Voorzover het hof aansprakelijkheid van Holding heeft aangenomen voor onvoldane schulden van Services die voortvloeiden uit langlopende verplichtingen die reeds voor ultimo 2001 waren aangegaan, heeft het hof deze aansprakelijkheid niet gebaseerd op het enkele feit dat Holding die langlopende verplichtingen na ultimo 2001 niet heeft beëindigd, maar mede op de omstandigheid dat Holding reeds in 1999 een concernstructuur met inherente risico's heeft opgezet als hiervoor in 5.2.1 bedoeld en in dat kader Services verplichtingen heeft laten aangaan die, toen de concernfinanciering in rekening-courant werd stopgezet en het faillissement van Services werd aangevraagd, niet langer konden worden nagekomen. Dat (tevens) sprake zou zijn van onvoldane schulden uit langlopende verplichtingen die reeds voor het opzetten van de nieuwe structuur in 1999 zijn aangegaan en na ultimo 2001 niet konden worden beëindigd of overgenomen door Holding of Comsys, heeft het hof niet uit de stellingen van Holding behoeven af te leiden (vgl. ook het hiervoor in 5.2.3 overwogene).

5.3.6 Onderdeel 3.5 klaagt dat het hof geen peildatum heeft vastgesteld vanaf welke Holding onrechtmatig heeft gehandeld, welke vaststelling volgens het onderdeel beslissend is voor de bepaling van de omvang van de schade in de schadestaatprocedure. Het onderdeel faalt wegens gebrek aan belang, aangezien het hof Holding op basis van de sedert 1999 gevolgde wijze van handelen binnen de Comsys Groep aansprakelijk heeft geoordeeld voor het gehele tekort in het faillissement van Services, met uitzondering van de faillissementskosten, zodat de omvang van de schade voldoende bepaalbaar is om in de schadestaatprocedure vastgesteld te kunnen worden.

5.4 Onderdeel 3.7 klaagt, voorzover hier van belang, dat het hof in het dictum Holding heeft veroordeeld tot betaling van "de schade bestaande uit het tekort", alhoewel het in rov. 4.3B heeft geoordeeld dat de hiertoe strekkende vordering (slechts) "kan worden toegewezen met uitzondering van de aan de afwikkeling van het faillissement verbonden kosten, nu deze kosten geen rechtstreeks gevolg zijn van het onrechtmatig handelen van Holding".
Deze klacht is gegrond. Zij kan echter niet tot cassatie leiden, omdat er geen twijfel over kan bestaan dat zij een vergissing van het hof betreft, die eenvoudig hersteld kan worden door in het dictum "de schade bestaande uit het tekort" te verbeteren in "de schade bestaande in het tekort in het faillissement met uitzondering van de aan de afwikkeling van het faillissement verbonden kosten".

The last part covers the position of Comsys. The court explains that liability of Comsys towards Services' creditors requires more than mere participation in the allocation of tasks, activities and sources of revenues (which in itself is not unlawful), namely an act by Comsys or an omission by Comsys where acting was warranted in view of the interests of Services' creditors. In this respect, nothing more was produced by the claimant than the aforementioned allocation, which was overseen by the court of appeals. The single fact that Holding was also director of Comsys doesn't change things, as acts by Holding not in the capacity of director of Comsys cannot be attributed to Comsys.

5. It's a complex case. My impression is that the supreme court tried to "save" the court of appeals ruling on the major points where possible without producing a precedent that is too heavy on the doctrinal side of things. I also get the impression that the composition of the court (the supreme court consists of 10 judges; serious cases are typically decided by 5 judges, without a standard composition) is not an insignificant factor in the outcome of cases like these; some decisions tend to be more director friendly - or: less inclined to accept liability - than others, my guess is that this case belongs in the second category. Scholars will have a field day putting the case in perspective, including me.